Smutek
Wiele
jego aspektów dotyka mnie.
Wiele
jego odmian zatrważa dusze moją.
Jednak
promyki słońca pojawiają się.
I smutek
znika.
Rozmywa
się.
Nie ma
po nim śladu.
Może jakaś
rysa, zadra zostaje.
I wraca.
Wieczorową
porą.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz